Esther Porcelijn / Taal van Tilburg

Bron: Stadsdichtertilburg.nl

Speciaal voor de Taal van Tilburgdag maakte stadsdichter Esther Porcelijn het volgende gedicht:

Iemand ‘liket’ een filmpje op internet.
Hamasleider  als een natte dweil uit een auto gesleept.
Ik trek mijn pèkske aan voor de carnaval, het is een bananenpèkske.
Voor als de natte-dweilen-look uit het terrorfilmpje niet meer van nu is.
Je moet wat als je op sjantenelle gaat.
Natte dweilen doen het niet goed bij de ‘gasten’.

Dropshotje over mijn harige tanden en slagroom uit mijn navel.

Met de cárnaval een dansje wagen.
Er staat een man naar mij te loeren
Bert heet hij, Bert knikt en lacht ruim,
Bert is ’n goei mèns.
Pinteman vatten bij de schuimhorens.
Zuipen is voor vrouwen met baarden.

In de wereld gaat alles sneller

Mensen slepen elkaars lichamen voort
Facebook checken op de smartphone
Fucking random epic awesome as fuck
Third generation techno-memes ,epic fail.
Liked it, no just, you know, its like you troll.
I will troll the fuck out of you just,you know,
Posting some articles about stuff and shit.
Thinking it says something about my… you know...
Personality. My me, me me.

Oorlogen waaien verder,

Maar godnondedju wa is d’r veul gezèver.
En zodra ik die zachte klanken hoor
Weet ik dat de mensen meewaaien.
Een woord als: ‘leutig’ maakt alles licht,
Van goudgele pintjes en boterbloemvrouwen
Vrede zij met u. Aflaat betalen,
Van geschoren schaapjes en eikenhout.
“Sterfte? Da’s toch gewoon?
Iedereen zal d’r aan moeten geloven
Què dè betrèf.”

Warmte als oude enveloppen,

Naast kille lange I- en L- en K-vormige gebouwen
De È, ò, eu, ao, à.
Die klanken zouden versmelten tot grote
zandstenen rondbogige gotische vroeger gebouwen.
Waar witte vrouwen in lange jurken rond je dansen.
Kom dan bij mij dansen! Dans met mij!

Buiten is het koud, buiten de tong, op de tanden.

De T, je loopt tegen die harde plastic: “T” Keihard.
Dat is p’cies zo’n ding waar je niet omheen kan
Zo hèdde ge da wel met meer dingskes
Dat valt dan vies tegen ja,  maar zo gaat het.
P’cies zôn dingske.
Net als de muziek van carnaval.
Hard en draaierig.
D’r is wel iemand die je opvangt,
met een glijbaan van de: ` (‘accent grave’).
Een zachte landing.
Dà ’s altij’.

 Beter togen wij ons naar ’t café.

Beter gaan we samen, tegen de kou
In ons pèkske.
Dan lachen we wat,
Knikken we wat,
Begin ik weer over Hamas.
Zeg jij iets als: “Gôh, ja.”
En dan zeg ik: “inderdaad, erg hè?”
Dan zeg jij: “Ja, best, kei erg”
En ik: “mwa, ik begrijp het niet”
En jij: “niet alles is te begrijpen, dènk’.”
Dan rommel ik in de nootjes
En terwijl jij toekijkt
Vinden we daar onze subtekst.

 

   - Esther Porcelijn, 2012

Maawmuur als immaterieel erfgoed van Tilburg?

Ad Roefs en Miranda Poel bij de rode brievenbussen

Ad Roefs met een geprinte (!) Maawmuur

Wat vindt u ervan? In hoeverre kan de Tilburgse Maawmuur als een vorm van immaterieel erfgoed worden beschouwd? De Tilburgse Maawmuur refereert immers aan een eeuwenoude voorganger, de Klaagmuur in Jeruzalem, en heeft een tweeledige functie. Zo kan het maawe als symbool van het lijden worden gezien en de reacties daarop als de belofte van herstel!

Volgens kunstenaar Miranda Poel zijn er twee zaken opvallend aan Tilburg: dat er zoveel gemaawd wordt enerzijds en dat de aan de kaak gestelde zaken veelal een concreet vervolg krijgen in een poging tot een antwoord/oplossing anderzijds. Ook de de plek van de Maawmuur is er een van betekenis: de muur bevindt zich in de driehoek van het stadskantoor, in het bijzonder de raadszaal, de rechtbank en de Heikese kerk.

De Maawmuur is opgebouwd uit stalen letters, gesitueerd aan de Cityring ter hoogte van het Willemsplein. De letters zullen in de loop van de tijd begroeid raken met klimop. Miranda Poel koos bewust voor deze tegenstelling in ‘hard’ en ‘zacht’. Zo zijn de grote, zware, stalen letters symbool voor de 'harde klacht' c.q. kritiek en de eromheen krullende wingerd verbeeldt de groei en ontwikkeling die uit klachten/kritiek voort kan komen. Maawe staat echter ook voor het feit dat niet iedere klacht gegrond is en meer dan eens wordt geuit zonder enig onderzoek of navraag naar drijfveer of motivatie achter hetgeen waarover geklaagd wordt. Naast dat kritiek de basis kan zijn voor ontwikkeling en groei kan zij evengoed de oorzaak zijn van het in de kiem smoren van goede initiatieven. De wingerd die met de seizoenen van kleur verschiet en zijn blad verliest is metafoor voor deze grilligheid en dynamiek.

De tekst van de muur is: ‘Wie geen fouten maakt, maakt meestal niets’. Deze wil 'de maawers' wijzen op het feit dat er wel erg veel en snel gemaawd wordt en een hart onder de riem steken van de mensen die zich te snel door kritiek of klachten laten ontmoedigen. Naast dat de muur volop ruimte tot maawe biedt, roept hij op tot meer verdraagzaamheid en spoort hij aan om toch vooral je ding te doen, te zeggen en te vinden. Klagen mag, ten behoeve van de kwaliteitsbewaking, maar fouten maken mag ook, ter wille van de vooruitgang. Geen vooruitgang zonder fouten.

De Maawmuur is een kunstwerk dat Miranda Poel maakte in samenwerking met Ad Roefs in opdracht van KORT. De klachten die in de muur terecht komen worden door Miranda zelf opgehaald en verwerkt. Een aantal komt op de site terecht die de kunstenaar speciaal voor de Maawmuur liet ontwerpen. De klachtenbussen in de Maawmuur zijn geen officiële postbussen voor de gemeente maar via de site kan en zal de gemeente zeker kennis nemen van de inhoud.

Hallo wereld, de stad is van ons!

Tilburgse leerlingen mogen van zich laten horen: ´Hallo wereld, de stad is van ons!´ Beeldend kunstenaar Koen Delaere gaat met ze aan de slag. Hij vindt de aanwezigheid van kinderen té onzichtbaar in de stad. Boodschappen van de overheid en commerciële bedrijven vullen de openbare ruimte met reclameslogans, waarschuwingen en verboden. Delaere wil leerlingen laten communiceren aan het grotere publiek door het maken van vlaggen.

Koen Delaere met leerlingen aan het werk

 



Het project ’Hallo wereld’ is ontleend aan het thema van de Kinderboekenweek 2012: culturele diversiteit en identiteit. Zo heeft ieder land of elke cultuur zijn eigen symbolentaal. De Tilburgse leerlingen gaan dan ook een eigen vlag ontwerpen door gebruik te maken van patronen en vormen die aansluiten bij hen zelf en hun leefomgeving. Maken zij daarmee de stad mooier? Eigenen zij zich de stad toe? Of laten zij zien wat hen bezighoudt?
 

Beeldend kunstenaar Koen Delaere begeleidt de leerlingen in het ´vlaggenproject´. In de klas krijgen de leerlingen een voorbereidende les over vlaggen, banieren en vaandels in zowel het verleden als heden. Het ontwerp en de uitvoering ervan vinden in drie dagdelen onder andere plaats in Vincents Tekenlokaal. De lessen zijn in september / oktober, voorafgaand aan de Kinderboekenweek. De resultaten worden getoond in november in of rondom Bibliotheek Koningsplein, aansluitend bij de presentatie van ´Taal van Tilburg´ dat door Stadsmuseum Tilburg is geïnitieerd.
 

Duur: Projectweek in september / oktober (in overleg)

Kosten: € 250,- per klas

Groep: BO middenbouw / bovenbouw
Neem voor meer informatie of aanmelding contact op via boekingenvtl@mommerskwartier.nl

Stadsmuseum daagt jongeren uit: Huh? Wat staat daar?

Museum De Pont publiceerde deze week Huh? Het eigenwijze kunsttijdschrift voor jongeren Volume 2.0. Het betreft een prachtig vormgegeven blad over onder andere titels van kunstwerken die nergens op slaan, Chinese karakters en Titels toen & nu. Just name it! Titels in beeld is dan ook de ondertitel van het jongerenblad. Aangezien het Stadsmuseum leerlingen wil stimuleren om de Taal van Tilburg te onderzoeken, ontbreekt ook deze niet met een pagina.

Huh? Wat staat hier?
Titels en namen bevinden zich niet alleen in een museum, maar ook op straat. Wie naar De Pont loopt via het Wilhelminapark, heeft zich vast wel eens afgevraagd wat er op de rand van het park geschreven staat. Ogenschijnlijk zijn het losse letters, maar zou je ze één voor één bekijken, dan blijkt dat je een gedicht leest van een voormalig literair BN-er. Aan de jongeren van Tilburg de vraag: ´Huh? wat staat hier?´

Collage

Op de site van CUBRA (Cultureel Brabant) vond Stadsmuseum Tilburg een collage die Han van Meegeren maakte van het gedicht. Letter voor letter werd door hem gefotografeerd en vervolgens in een collage gevat. Hij publiceerde op CUBRA de volgende tekst: Rond het Wilhelminapark in Tilburg heeft men in de het trottoir rond het park een gedicht [...] aangebracht. De letters liggen op ongeveer een meter afstand van elkaar. Het kost wat rondjes langs het park om exact te snappen wat er staat. De ruim tweehonderd foto's die ik er van gemaakt heb zijn verwerkt in [een] collage. Mijn schoenen zijn zichtbaar om de proporties enigszins te laten overkomen. Onderaan het gedicht [...] heb ik een foto op normale grootte geplaatst om een duidelijk beeld te krijgen van de omvang. Kunt u de collage niet lezen, niet getreurd. Ga naar Tilburg en wandel uw rondjes langs het park. Goed voor de gezondheid en uw kennis van de Nederlandse poëzie.

In dit citaat noemen we expres geen naam en titel van de dichter en zijn werk. Het is namelijk de uitdaging aan de jongeren van de stad. Naast de collage op de linkerpagina geeft Stadsmuseum op de rechterbladzijde een hint: alle letters samen vormen de oplossing voor de titel, de auteur en de datum. De opdracht luidt: `Onderzoek de Taal van Tilburg`. De zoektocht kan zowel klassikaal als individueel worden gedaan. Stadsmuseum stelt hiervoor maximaal 100 gratis exemplaren beschikbaar. Leerlingen of docenten van middelbare scholen kunnen een mail sturen om deze in hun bezit te krijgen.

Hans Stevens - Taal- en beeldonderzoek

Film: Martijn de Boer
Tekst: Karin van Pinxteren

In 2011 exposeerde Hans Stevens - de weg bij het een boek EN - galerie Kokon in Tilburg. Ter gelegenheid daarvan werd o.a. een filmpje gemaakt, dat op You Tube is gezet. Onderstaande tekst is daarvan overgenomen. De tekst is van Karin van Pinxteren.

Beeldend kunstenaar Hans Stevens doet al jaren taal- en beeldonderzoek. De toepasbaarheid van het EN-principe (b)lijkt universeel. Met deze expositie wordt gepoogd enig inzicht te geven over ontstaan en inhoud van dit werk en de gevolgen ervan.

Centraal in deze tentoonstelling staat zijn boek 'de weg bij het een boek EN' (spaties kloppen). Het is een meerdimensionaal 'taalontwerp' dat hij in de jaren 70 en 80 ontwikkelde maar nog niet voltooide. Intussen werkte hij aan verbeteringen en toevoegingen wat tot deze fase in zijn werk heeft geleid. Het is een boek en een projectie.

Naast het taalontwerp maakt Hans sinds 20 jaar 'dag-A4tjes' waarin gebeurtenissen al tekenend worden vastgelegd. Fascinerende bladen, werelden op zich en allemaal anders. Soms lijken het woorden maar zijn het tekeningen. Naast het verhaal dat wordt verteld zijn de bladen ook als beeld te zien en zijn het prachtige velletjes op zich. Hans staat door en met dit totaalwerk midden in de wereld omdat hij lokaal en mondiaal noteert wat er om hem heen gebeurt.

De tentoonstelling is opgebouwd uit gradaties van wit, ruimtelijke stapelingen, stapels tekeningen, kaartenbakken en boekprojecties waar tekstbeelden in elkaar overvloeien. Het is Hans zijn wittige fragiele papieren wereld waar je zelf doorheen beweegt. Diffuus, nergens hard, soms verderlicht. Je kunt inzoomen, je kunt het geheel ook als een installatie zien.

Een stukje een tekst over Hans: 'Wars van de druk van het huidige tijdsgewricht, waarin het geweld van de valutamarkt een steeds meer allesoverheersende factor wordt is hij consequent bezig zijn verhaal af te maken. Samen met een rigide technologiscisme en een massaal beeldsimplisme is die dus zo quasi vrije markt, de hoofdoorzaak van mateloos veel ellende. Voor Hans Stevens is dit de reden, zo niet de obsessie, dat ten grondslag ligt aan zijn werk.'

Hij treedt sporadisch naar buiten omdat zijn doorwrochte tentoonstelling zich permanent in zijn woning en atelier bevindt wat zich uit in een overweldigende doorgroeiende hoeveelheid tekeningen.

In 2011 kon het fundament van zijn werk 'in de mooie ruimtes van Galerie Kokon' worden aanschouwd.